Πως έζησα το Θαύμα της Ζωής μου. Για την κόρη μου

 

Πριν 17 χρόνια 2 μέρες πριν το  σήμερα.

Είμουνα όμορφη..νέα..μόλις είχα παντρευτεί τον πιο υπέροχο άντρα στον κόσμο.

 

 

Η ζωή μας όμορφη άνετη, και ο ερχομός του παιδιού μας έφερνε μια σιγουριά

ότι δεν υπήρχε κάτι καλύτερο να περιμένω στη ζωή μου.

Τα είχα όλα.

Η εγκυμοσύνη μου εύκολη. Δεν είχα πάρει και πολλά κιλά.

Είμουνα 7 μηνών παρά κάτι μέρες...

αυτές τι 10 σημαντικές μέρες για το μωρό και την ανάπτυξη του.

Ενοιωθα τόσο καλά.

Πήγαινα εκδρομές.. έκανα πάρτυ...

Είμουνα στα σύννεφα..

 

 

και όμως τόσο σύντομα θα  άλλαζα όλα..

 

 

Θυμάμαι τη βραδυά.

Είχαμε καλέσει φίλους στο σπίτι.

Περνούσαμε πολύ όμορφα.

Και όμως ένοιωθα ένα πόνο στη κοιλιά μου.

Θα κρύωσα σκέφτηκα.

Αυτό μου έλειπε..

είχα τόσες δουλειές..

 

 

Η βραδυά προχωρούσε.

Δεν ένοιωθα τόσο καλά.

Το μυαλό μου όμως δεν πήγε στο κακό.

 

 

Οι φίλοι μας φύγανε.

Είχαμε περάσει τόσο όμορφα.

Ο πόνος στη κοιλιά μεγάλωσε.

Το αγόρι μου ( ο άντρας μου για όσους δεν ξέρουν..)

φώναζε να πάρω τον γιατρό τηλέφωνο.

μεσάνυχτα είναι του έλεγα..τι να τον ενοχλήσω τώρα..

του τηλεφωνώ το πρωί.

 

 

Ο πόνος έγινε αφόρητος..αλλά όχι συνέχεια..

κάθε λίγο και λιγάκι...

τελικά πήραμε τον γιατρό.

Μου είπε κοφτά.

Πάρε πυζάμες και έλα στην κλινική..

Τρελλά πράγματα λέω στο αγόρι μου..

Σιγά μην δεν κοιμηθώ εκεί..

 

 

Στο τραπέζι υπήρχαν ακόμα τα πιάτα από το δείπνο..

 

 

Μόλις πήγαμε στην κλινική ο γιατρός βρισκόταν εκεί.

με εξέτασε.

Εχεις συσπάσεις μου λέει..

Δηλαδή..???

Ρώτησα εγώ ανέμελη μέσα στην ασχετίλα μου.

 

 

θα μείνεις εδώ μου λέει..

θα σου βάλουμε φάρμακα να σταματήσουν..

Μπορεί να γεννήσεις ανα πάσα στιγμή..

 

 

Μη χειρότερα λέω..

ακόμα ούτε 7 μηνών δεν είμαι...

 

 

Δεν ξέρω τι ένοιωθα..

πονούσα...αλλά δεν φοβομουνα ότι κάτι κακό θα συμβεί..

 

 

Το επόμενο πρωί

οι πόνοι συνέχιζαν..

Μπήκα χειρουργείο.

προσπαθούσαν να κρατήσουν το μωρό μέσα μου..

 

 

Τηλεφωνήσαμε στην οικογένεια μας.

τρελλαθήκανε όλοι..

Ο γιατρός μου έλεγε ότι πολλές γυναίκες έχουν πρόωρες συσπάσεις..

και με τα φάρμακα σταματουν.

θα έπρεπε να μείνω ακίνητη.

Του λέω αύριο θα πάω σπίτι.

Δεν είχα αντιμετωπίσει σε φίλους ή στην οικογένεια πρόωρη γέννηση.

Δεν πήγαινε το μυαλό μου εκεί.

 

 

ξημέρωσε η Κυριακή.

σαν σήμερα..

Στη Λευκωσία έριχνε χιονόνερο..

όλα τα παράξενα εκείνη τη μέρα..

 

 

Ο γιταρός ήλθε πρωί.

Μόλις με είδε έχασε το χρώμα του.

Είχα αιμορραγία και διαστολή.

με ράψανε με ποτίσανε φάρμακα αλλά τίποτα.

Το μωράκι μου ερχότανε στον κόσμο.

 

 

Τηλεφώνησε αμέσως στο Μακάρειο Νοσοκομείο

και ήλθε ειδική θερμοκοιτίδα για πρόωρα.

Μου βάλανε ειδική ένεση για τους πνεύμονες του μωρού.

με βάλανε στο χειρουργείο

και μου είπανε.

γεννάς τώρα..

 

 

Δεν γίνεται του λέω..

ακόμα δεν έχω μεπι στον 7 μήνα..

άσε που δεν έχω τελειώσει τα μαθήματα ανώδυνου τοκετού/..

 

 

τέτοια ώρα τέτοια λόγια..

Πραγματικά είχα άγνοια κινδύνου.

προσευχήθηκα να πάνε όλα καλά.

το μωρό ήτανε τόσο μικρό που δεν έσπρωχνε..

και όμως..

σε 20 λεπτά είχε γεννηθεί..

 

 

Είδα ένα μικρό κεφαλάκι γεμάτο μαύρα μαλλιά.

τίποτ άλλο.

ασχοληθήκανε όλοι μαζί του.

Είχανε ήδη καλέσει και 2 παιδίατρους.

Εγώ ξαπλωμένη περίμενα..

Τι γίνεται λέω..

 

 

σε λίγο το μωρό ήτανε στη θερμοκοιτίδα και έφευγε για το Νοσοκομείο.

με ετοιμάσανε..και πήγα περπατητή στπο δωμάτιο μου.

 

 

Ειχα γίνει μητέρα???

Δεν ένοιωθα κανένα συναίσθημα.

Ενοιωθα ένα κενό..

και η κοιλιά μου είχε ξεφουσκώσει.

 

 

Οι γονείς μου και οι άλλοι συγγενείς

μπήκανε στο δωμάτιο μου δακρυσμένοι.

 

 

Κοριτσάκι είναι τους είπα και χαμογέλασα.

Αυτοί βάλανε τα κλάματα.

Το αγόρι μου τους έβγαλε έξω από το δωμάτιο.

 

 

Τι έγινε του λέω???

Να μου λέει το μωρό είναι πολύ πρόωρο

και πολύ μικρό.

μόλις 900 γραμμάρια.

Πήγε στο Νοσοκομείο.

και πάω και εγώ τώρα να δω τι έγινε.

 

 

Εμεινα 3 μέρες στη κλινική.

Ο Ψυχολόγος της κλινικής δεν επέτρεψε

σε πωλητές μωρουδιακών και διαφημιστές

να με πλησιάσουν.

Το δωμάτιο μου όμορφο και φωτεινό γέμισε λουλούδια

αλλά όχι δωράκια για το μωρό.

 

 

Τότε κατάλαβα ότι το είχαν όλοι ξεγραμμένο.

 

 

Η Θεία μου ήλθε και έκλαιγε..

μα να συμβεί σε σένα αυτό...

είναι άδικο...

 

 

Τι ήταν το άδικο???

Εγώ και το αγόρι μου δεν νοιώθαμε ότι ήταν άσχημα το μωρό.

Εγώ ένοιωθα ότι απλά γέννησα ένα μικρό μωρό.

 

 

πάρα πολύς κόσμος με επισκέφθηκε...

φίλοι..συγγενείς..

θυμάμαι παίζαμε παιγνίδια..χαρτιά..

μέχρι και πίτσα παράγγειλα κρυφά από τον γιατρό...

 

 

χαιρόμουνα τόσο πολύ..

είχα στείλει κεραστικά στο γραφείο...

είμουνα άλλη μια φορά στον κόσμο μου..

 

 

Ηλθε το πρωινό που έπρεπε να φύγω από τη κλινική.

 

 

Για πρώτη φορά θα έβλεπα την κόρη μου.

 

 

κανείς δεν με προετοίμασε για αυτό που θα έβλεπα.

 

 

Πήγαμε στην πτέρυγα στο μακάρειο που ήταν για τα πρόωρα..

ο ρυθμικός ήχος των μηχανημάτων ακουγόταν στον διάδρομο.

 

 

και τότε την είδα.

 

 

Την είχα φανταστεί σαν ένα παιδάκι των διαφημήσεων...

αλλά στο πολύ μικρό..

 

 

Και είδα ένα κόκκινο πράμα..

σαν κουνέλι στο φούρνο..

με την πιο μικρή πάννα που υπήρχε

να της φτάνει μέχρι τον λαιμό...

 

 

Δεν φαντάζεστε πόσο έκλαψα εκείνη τη στιγμή.

Αυτό δεν ήταν παιδί..

 

 

το κοιτούσα και έκλαιγα..έκλαιγα...έκλαιγα...

 

 

Μίλησα για πρώτη φορά με τον γιατρό.

Μου είπε ότι θα μιλάμε κάθε μέρα.

Σου λένε μόνο..ζει τώρα..

κανείς δεν σου λέει θα ζήσει και άυριο...

 

 

Γύρισα σπίτι.

Το παιδικό δωμάτιο δεν είχα προλάβει να το ετοιμάσω..

 

 

Θα το ετοιμάσω όμως είπα μέσα μου..

το μωρό μου θα ζήσει..

 

 

Πέρασαν έτσι 13 βδομάδες..

ζούσαμε μόνο για την μέρα...

Λίγο πριν μου δώσουν άδεια να την ταίσω για πρώτη φορά..

έπαθε μόλυνση..και πήγε πίσω..άλλη μια βδομάδα...

 

 

και ήλθε η στιγμή.

Την ακούμπησα για πρώτη φορά..

της χάιδεψα της πλάτη..ήταν όπως το βελούδο..

 

 

μόνο αυτό με αφήσανε..και μόνο για λίγο...

 

 

Ο Θεός όμως και η Παναγία και ο Ταξιάρχης ήτανε μαζί μας..

Ολα πήγαν καλά.

Μου είπανε σε μια βδομάδα θα πάει σπίτι.

θα πρέπει να έρχεσαι να την ταίζεις και να την κάνεις μπάνιο εδώ για να μάθεις.

( Αν δεν ΄δούνε ότι είσαι έτοιμη να το κάνεις δεν σου δίνουν το μωρό)

 

 

Θυμάμαι την πρώτη μέρα που πήγα να την ταίσω...

Φωτογραφίες..φίλοι..συγγενείς...

 

 

και 13 βδομάδες μετά τη γέννα

το μωράκι μου γνώρισε το δωμάτιο της.

 

 

Στο σπίτι της...

 

 

Τα επόμενα χρόνια πηγαίναμε για εξετάσεις στο Νοσοκομείο..

για στατιστικές ερευνες για πρόωρα μωρά.

 

 

Πήγα πολλές φορές να μιλήσω σε άλλους γονείς που είχαν το ίδιο πρόβλημα

για την εμπειρία μου.

 

 

Πίστευα πάντα ότι το παιδάκι μου θα είναι καλά.

Πίστευα επίσης ότι ο Θεός θα με βοηθήσει.

 

 

Ετσι φτάσαμε 17 χρόνια μετά..την δύσκολη εκείνη μέρα..

 

 

Το μωρό μου θα είναι πάντα μωρό για μένα.

Ευχαριστώ τον Θεό για όλα.

 

 

Αν έχετε γνωστούς που εχουν το ίδιο πρόβλημα

δώστε τους να διαβάσουν αυτή την εγγραφή.

 

 

Τα προωράκια είναι μαχητές..

και τα καταφέρνουν...

 

 

Μοιράζομαι μαζί σας μια γρήγορη αναπόληση...

μωράκι ακόμα..2 χρονών...

 

Μεγαλύτερη ..καλλιτεχνική φωτογραφία από το αγόρι μου...

 

 

Στην Πράγα το 2002

 

Στην εφηβεία κοπέλλα πια...

στην Κρήτη στο Ηράκλειο πριν 2 χρόνια..

για να δείτε ότι είναι η ίδια ο άντρας μου...χεχεχεχχε

στην ίδια βάφτιση μαζί μου

Εγώ στο πάρτυ που κάναμε χτες για τα γενέθλια της για τους συγγενείς μας.

Και το κοριτσάκι μου στο χτεσινό γεύμα...

Φυσικά θα κάνει πάρτυ για τους φίλους της το Σάββατο...

θυμάμαι τα πάρτυ με τους ταχυδακτυλουργούς που της έκανα μικρή...

Τα αναπολώ...αλλά μου αρέσει και τώρα...

όλα έχουν την ώρα τους τελικά...

Χρόνια πολλά πολλά μωρό μου...

 

 

 

και θα είσαι πάντα το μωράκι μου...

ακόμα και όταν θα είσαι 80 και εγώ 30...

 

 

τα παιδιά μας μεγαλώνουν...

εμείς απλά ωριμάζουμε....

μην ξεχνιώμαστε.....

 

 

 

 

σματςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςς