Κάπως έτσι εκεί γύρω ξύπνησα και εγώ. Οι θόρυβοι απ' έξω δεν μοιάζαν με αυτούς των προηγούμενων καλοκαιρινών ημερών. Ήταν η μαμά μου αυτή που με ξύπνησε "Σήκω μου είπε, έγινε επιστράτευση και ο μπαμπάς πρέπει να φύγει". Στην αρχή δεν κατάλαβα, θύμωσα και λίγο. Εάν έπρεπε να φύγει ο μπαμπάς για κάπου αυτό σήμαινε "όχι θάλασσα σήμερα" και αυτό όσο να πεις δεν αντεχότανε. Εάν δεν πήγαινα για μπάνιο θα με περνούσαν κατά ένα μπάνιο τα άλλα παιδιά, μην βάλω και το απογευματινό. Βέβαια ακόμα δεν είχαμε αποφασίσει εάν το απογευματινό μπάνιο θα μετρούσε και αυτό. Χρόνια διαμάχη που λυνότανε κάθε φοράμε απόφαση της πλειοψηφίας. Σηκώθηκα και κοίταξα τη μαμά μου και τον μπαμπά μου και κάτι στα μάτια της μάνς μου με τρόμαξε. Η μαμά μου έχει μάτι γκριζογάλανα που σπάνια σε αφήνουν να δεις τι νοιώθει και επιπλέον δεν κλαίει ποτέ. Τώρα θα έπαιρνα όρκο ότι η μαμά μου ήτανε τρομαγμένη και έκλαιγε κι ας μην φαινόταν να κυλάει δάκρυ. Τόε ξύπνησα για τα καλά και είπα "επιστράτευση, σαν αυτή του 40;. Αυτό σημαίνει ότι θα γίνει πόλεμος;". "Δεν ξέρουμε, είπε η μητέρα μου, κάτι συμβαίνει με τους Τούρκους στη Κύπρο. Εσύ ντύσου, πρέπει να πάμε το μπαμπά στο Σταθμό". Κοίταξα απο την μπαλκονόπορτα του δωματίου μου, έξω δεν ακουγότανε τίποτα, ούτε καν τα τζιτζίκια. Για μια στιγμή φλέρταρα με την ιδέα ότι όλα αυτά ήταν ένα όνειρο. Εάν ήταν να γίνει πόλεμος ο κόσμος θα έπρεπε να είναι στους δρόμους, σαν αυτά που βλέπαμε σε ντοκυμαντέρ για τό έπος του '40 στη τηλεόραση. Αντίθετα τώρα ήταν σαν να είχαν όλοι εξαφανιστεί απο τη γειτονιά απο τη πόλη απο τη χώρα.....
Δεν μπορεί να συμβαίνει σε εμένα αυτό σκέφθηκα. Δεν γίνονται πόλεμοι έτσι πια. Δεν μπορεί να ξυπνάς ένα πρωί και να αλλάζει έτσι η ζωή σου.
Δεν άλλαξε η ζωή μου, ο μπαμπάς έφυγε και το βράδυ γύρισε τσαντισνένος γιατί το απολυτήριο του απο το στρατό ήτανε "λευκό" και αυτό σήμαινε ότι θα ήταν απο τους τελευταίους που θα επιστρατευόταν και αυτό πολύ του είχε στοιχίσει. Τα μάτια όμως της μαμάς μου γελούσαν χωρίς πάλι να ακούς γέλιο, γιατί η μάμά μου γελάει σπάνια και ακόμα πιο σπάνια δείχνει τι νοιώθει. Για την ακρίβεια πρώτη φορά στη ζωή μου καταλάβαινα πως ένοιωθε.
Δεν θυμάμαι πολλά απο εκέινη την περίοδο. Εντάξει ιστορικά πια ξέρω. Αυτό που θυμάμαι είναι αυτά που ένοιωσα. Ανακούφιση γιατί γύρισε ο μπαμπάς μου και το ότι για πρώτη φορά ένοιωσα ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο και το ότι το τελευταίο πράγμα που έχει σημασία είναι ένα μπάνιο που χάνεται όταν κινδυνεύεις να χάσεις όλα τα πολύτιμα σου.
Σε ευχαριστώ που μου το θύμισες. Όταν διάβαζα τη δική σου διήγηση μου ξανάρθανε όλες εκείνες οι εκόνες σαν να μην είχε περάσει μια μέρα.
Εγώ βέβαια απλά απέκτησα μια γνώση, χρήσιμη δε λέω, αλλά θα την αποκτούσα έτσι κι αλλιώς και ίσως και να έχασα ένα τμήμα της αθωότητας μου εκείνη τη μέρα. Εσείς μοιάζει να χάσατε μέσα σε λίγες μέρες την αθωότητα σας σαν λαός και αυτό δε ξέρω εάν μπορεί κανείς να το αντέξει. Βλακείες λέω, το αντέχει αλλά αυτό δε σημαίνει ότι δεν έχει ανάγκη τη κάθαρση του...
Καλή σου μέρα και συγνώμη για την εκμετάλλευση του χώρου.